Whatever!

Tumblr’la barışıyorum galiba.

Yazılacak çok şey, duygularımı dile getirmek içinse çok az kelime var kafamda.

O yüzden sadece gülümsemekle yetiniyorum.

:).

Sınava iki günüm kalmışken, keyif çata çata hiçbir şey düşünmeden uyuyabilecekken beni sabahın 7sinde uyandıran sonra da uyutmayan bacak ağrısına, bacak ağrısına sebep olan spinning’e, spinning’e girdiğimde beni uyarmayan hocaya, hepinize lanet olsunnn!!! İki gündür kendimi Dr House gibi hissediyorum, durmadan bacaklarımı ovuşturuyorum, onun gibi doğru dürüst yürüyemiyorum… Bastona ihtiyacım olabilir. Ve hatta Vicodin’e bile.

Dizlerimi kıramıyorum, kalksam zor oturuyorum otursam kalkamıyorum… Hele merdivenleri hiç inemiyorum. Olacak iş mi bu şimdi. 

Siz siz olun MAC’a giderseniz “Aaa ne güzel müzikle spinning yapıyorlarmış, e bi bakalım çok eğlenceliye benziyor” diyip de girmeyin… 15 dakka girdim valla hayatım kaydı. Çıkınca hissettiğimi yorgunluğu anlatmam imkansız, üstelik bacaklarım tutmadı az kalsın yuvarlanıp düşüyordum. Bir de zaman zaman ayağa kaldırıp oturtuyorlar,  o sırada seleye bacaklarımı öyle çarpmışım ki şu an dayak yemişim gibi bacaklarımın 9-10 yerinde kocaman morluklar var. Yok yok, cidden spinning bana göre değil düşündükçe daha da emin oluyorum. Yoga olsun, pilates olsun, bunlar tamam ama spinning gibi 15 dakikada insanı tüketen aktivitelere dahil olup içimdeki yaşama sevincini bir daha sömürtme düşüncesinde değilim ben. 

Bunları da yazıyorum ki, iki ay sonra unutup salak gibi girmiym yine spinning dersine diye. Tabi o zamana bacak ağrılarım geçerse unutabilirim ancak…